In memoriam: broeder Albert

Br. Albert overleed woensdagmorgen. Isi en Broeder Jean, ongerust omdat hij niet was komen ontbijten,  vonden hem op Pinkstermaandag op zijn kamer, half verlamd en zonder spraak. De kans dat hij het zou halen was klein.

Hij was nog geen twintig toen hij in 1955 voor 6 maanden vanuit de buurt van Utrecht naar het verre Rotselaar werd gezonden. Vijf jaar geleden vierden we hem omdat hij hier al 60 jaar actief was. Het werden er uiteindelijk 65. En zelfs na 65 jaar raakte hij zijn ‘Hollandse’ accent nooit kwijt. Net voor de corona-crisis uitbrak, vierden we zijn 85ste verjaardag.

‘Wim Nederend’ voor de administratie, Broeder Ellentrik voor aula-huurders, ‘broedertje’ voor Beta, ‘Albert’ voor de anciens, en ‘de Commandant’ voor 50 jaargangen van  internen. Sinds 2010 deed hij het hier wat rustiger. Maar hij bleef alomtegenwoordig. Tot nu.  En zo verdwijnt een monument van dit domein. Maar Sint-Pieter zal een flinke hulp aan hem hebben als er ooit een stroompanne zou zijn in de hemel. Want dat onzen broeder naar de hemel mag, staat onomstotelijk vast. Op zijn vaste plekje in de refter hangt zijn foto en staan bloemetjes. We missen hem.